Pieter-Jan(48)

Na vijftien jaar bij een internationaal logistiekbedrijf in Nijmegen werd ik gevraagd om het supply chain optimalisatie-team in Atlanta te leiden. Het L-1B visum voor specialized knowledge workers was de logische keuze. In tegenstelling tot het L-1A (voor managers) vereist het L-1B dat je gespecialiseerde kennis hebt die niet gemakkelijk in de VS te vinden is. Mijn expertise in Europese douaneregelgeving en cross-border logistics kwalificeerde. De aanvraag duurde tien weken.

Atlanta was een cultuurschok. De stad is uitgestrekt -- het metro-area is groter dan heel Nederland. Alles draait om de auto en de interstate highways. De I-285 (de ringweg) is twaalf rijbanen breed en staat elke ochtend vast. Ik woon in Decatur, een diverse suburb met goede restaurants en een walkable downtown. De huur is $2.000 voor een two-bedroom apartment -- veel goedkoper dan de Randstad, zeker voor wat je krijgt.

De Southern hospitality is echt, maar anders dan Nederlandse vriendelijkheid. Mensen zeggen "yes ma'am" en "bless your heart" en nodigen je uit voor barbecues. Maar de beleefdheid kan ook een masker zijn -- onenigheid wordt vermeden en feedback is indirect. Als Nederlander die gewend is aan directheid was dat lastig. In meetings zeg ik wat ik denk; mijn collega's vinden dat soms "aggressive." Ik heb geleerd om mijn boodschap te verpakken in complimenten.

Het financiele plaatje in Georgia is gunstig. De state income tax is maximaal 5,49%, de kosten van leven zijn laag en mijn salaris is 40% hoger dan in Nederland. Mijn werkgever biedt een uitstekend benefits package: 401(k) met 6% match, gezinszorgverzekering voor $680/maand (werkgever betaalt 70%) en 25 vakantiedagen -- uitzonderlijk genereus voor de VS. Het grote verschil met Nederland is het at-will employment: je kunt op elke dag ontslagen worden zonder reden. Die onzekerheid went nooit helemaal.

Mijn vrouw Marleen had moeite met de aanpassing. In Nijmegen had ze een brede vriendenkring en een parttime baan. In Atlanta moest ze opnieuw beginnen. De expat-gemeenschap in Atlanta is groot (Coca-Cola, Delta Airlines, UPS hebben veel internationale werknemers) en via het Dutch Network Atlanta vond ze aansluiting. Ze volgt nu een opleiding tot real estate agent -- een populaire carriere voor expat-partners in de VS omdat je geen werkvergunning van een werkgever nodig hebt als je zelfstandig werkt.

Na vier jaar staat de keuze voor de green card. Mijn werkgever biedt PERM-sponsoring aan via de EB-2 categorie. De PERM-aanvraag (prevailing wage determination + arbeidsmarkttest) duurt acht tot twaalf maanden. Daarna volgt de I-140 petitie en het wachten op een visumnummer. Voor Nederlandse geboren aanvragers is de wachttijd kort -- geen backlog zoals voor India of China. Mijn advies: Atlanta is een onderschatte stad. Goedkoop, divers, groeiend en centraal gelegen. De Southern cultuur vergt aanpassing, maar de kansen zijn enorm.