Stijn(22)

Direct na mijn HBO-opleiding International Business in Enschede wist ik dat ik niet in een kantoorbaan wilde. Ik had al twee jaar een webshop in Nederlandse designproducten die ik internationaal verkocht. Het DAFT-visum leek te mooi om waar te zijn: voor $4.500 kun je als Nederlander een bedrijf starten in de VS. Ik vloog naar Austin op een B-1 visum, opende een bankrekening bij een credit union (de enige die mij als 22-jarige buitenlander accepteerde), deponeerde mijn investering en diende de DAFT-aanvraag in.

Het begin was rauw. Ik huurde een kamer in een gedeeld huis in East Austin voor $900 per maand. Mijn "kantoor" was een tafel in een koffiebar. Mijn enige inkomsten kwamen van Shopify-verkopen. De eerste drie maanden waren financieel kritiek: ik leefde van $1.200 per maand, at grotendeels tortilla's met bonen en leerde wat "food insecurity" betekent in een land zonder bijstandsuitkering. In Nederland had ik altijd de WW als vangnet; hier is er niets.

Austin's startup-scene redde me. Via Capital Factory (een co-working space en incubator) ontmoette ik andere jonge ondernemers. De Amerikaanse netwerkultuur is agressiever dan de Nederlandse: je pitcht jezelf bij elke koffie. Ik leerde om mijn "elevator pitch" te perfectioneren en om shamelessly te self-promoten -- iets wat als Nederlander onnatuurlijk aanvoelt. Na vier maanden had ik mijn eerste Amerikaanse B2B-klant: een boutique hotel in Austin dat mijn Nederlandse designproducten wilde inkopen.

De belasting als DAFT-ondernemer is verwarrend. Als LLC betaal je "pass-through" belasting: de winst wordt belast als persoonlijk inkomen. Texas heeft geen state income tax, maar je betaalt wel federal self-employment tax (15,3% voor Social Security en Medicare) bovenop de federal income tax. Quarterly estimated taxes moet je vier keer per jaar afdragen. Mis je een deadline, dan volgen boetes. Ik gebruik TurboTax Self-Employed en betaal $120 per jaar. Een echte accountant ($2.000+/jaar) kon ik me het eerste jaar niet veroorloven.

De zorgverzekering was mijn grootste financiele nachtmerrie. Als 22-jarige zonder werkgever kwalificeerde ik voor een subsidized plan via de ACA marketplace dankzij mijn lage inkomen. Mijn Bronze plan kostte $45 per maand na subsidie, maar met een deductible van $8.000. Dat betekent: betaal de eerste $8.000 zelf. Toen ik mijn enkel verzwikte bij een voetbalwedstrijd, kostte de rontgenfoto en het bezoek aan de urgent care $1.200. In Nederland zou dat €0 kosten na mijn eigen risico.

Na twee jaar draait mijn e-commerce business $95.000 omzet per jaar en heb ik twee freelancers in dienst. Het DAFT-visum is verlengd. Ik ben de jongste Nederlandse DAFT-ondernemer die ik ken in Texas. Mijn advies aan jonge Nederlanders: het DAFT-visum is de goedkoopste manier om je Amerikaanse droom te realiseren. Maar wees eerlijk over de risico's: geen sociaal vangnet, geen zorgzekerheid, geen ouders om de hoek. Je moet bereid zijn om maanden te leven op een minimum. Als je dat aankunt, is de beloning onbetaalbaar: vrijheid, ervaring en een verhaal dat niemand je kan afpakken.